Özetle, alimlerin çoğu, ilgili hadis rivayetlerinden hareketle, tuvalet ihtiyacı giderirken konuşmayı mekruh saymışlardır.
Ahmed b. Hanbel konuşmamayı müstehab kabul etmiş, aksine bir tutumun mekruh olacağını belirtmiştir.
Hanefiler, zaruri bir hâl olmadıkça o vaziyette konuşmaz, şeklinde bir ifade kullanmışlar ki, bu sünnetin terkini gerektiren bir davranıştan kişiyi sakındırmaya yöneliktir.(3)
Buna göre, tuvalet ihtiyacı giderirken bir ihtiyaç olmadığı halde konuşmak mekruh ise de bu harama yakın bir mekruh değildir.
Tuvalet ihtiyacı giderildikten sonra, henüz tuvaletten ve banyodan çıkmamış olsa bile konuşmak mekruh olmaz.
Neye sebep olur?
Bu davranış için “şu kesin olur” gibi net bir sonuç söylenmez ama alimler şunları belirtir:
 Edebe aykırı bir davranış olur
 Meleklerin hoşlanmadığı bir durumdur (manevi açıdan uygun görülmez)
 Kalp hassasiyetini azaltabilir (sürekli yapılırsa) Haberin devamını okumak için Lütfen sonraki sayfaya geçiniz..